گاه که گم می شوم در اندیشه هایی که سکوت پر غوغا ترین صدا هاست ، به خود می گویم اگر دست خوش نگار طبیعت نبود، اگر کوه ها نبودند ، آوار تنهایی هایم، رازهایم و داد هایم ، گفته ها و نگفته هایم گریه ها و ناله هایم ... کجا و چگونه از روی روح خسته و ناتوانم برداشته می شد؟!
ای بلند ترین سکوت تنهایی هایم اینجایم ...ایستاده خموش و به نظاره
